بخش پایانی برنامه هفت با نقد فیلم" گناهکاران" توسط رضا درستکار وطهماسب صلح جو ( منتقد) به پایان رسید.

در ابتدا رضا دستکار، منتقد سیما در خصوص شخصیت فرامرز قریبیان گفت: شخصیت فرامرز قریبیان  خاطره ماندگاری را بر جای گذاشته و با تلاش و  حفظ استانداردها توانسته این جایگاه را حفظ کند.

وی ادامه داد: پرداخت چهارمین فیلم او  به موضوع پلیس معمایی که چند سالی است با این مفهوم ساخته شده و همچنین ساخت فیلم با سرمایه شخصی قابل ستایش است اما در لایه های  عمیق فیلم شاهد معایبی هستیم.درستکار در خصوص تاریخچه سینمای پلیس عنوان کرد: در سینمای ایران به جز فیلم های "هاچیکان" فیلم پلیسی  دیگری نداشتیم و با مراجعه به تاریخ سینمای ایران متوجه  می شویم که به محض گسترش ادبیات سینمایی بعد از انقلاب بسیاری از ژانرها شکل گرفت. وی با اشاره به سه رکن اصلی فیلم‌های پلیسی تصریح  کرد: جنایتکار، قربانی و پلیس سه رکن فیلم های پلیسی هستند اما به دلیل سلیقه های نازل در سینمای ما همیشه بر خلاف سایر کشورها  انتظارات و توقعاتی از سینما دارند به همین جهت این فیلم با استانداردهای متعادل جدی گرفته  نمی‌شود.

وی  ادامه داد: سینمای پلیس ایران موفق نیست به دلیل اینکه در هر شکلی  از آن انتظار وجود دارد و سیاست گذاری در آن دخیل است و همه نهادها خواهان پیام برای مردم  هستند.درستکار با  اشاره به رعایت قواعد  فیلم نامه در سناریو "گناهکاران" افزود: با رعایت  قواعد ژانر در این فیلم  نامه طرح کلی به صورت زنجیره علی در فیلم منظم آمده و روکش اصلی شیک و سرگرم کننده به نظر می رسد اما ما با یک تماشاگر نخبه طرف هستیم.

وی در خصوص نقاط قوت فیلم نیز اظهار داشت: نقطه قوت فیلم بازی "رامبد جوان" و کاراکتر آن است اما این فیلم از یک مقطعی فراتر نمی‌رود و این باعث به وجود نیامدن سینمای  حرفه‌ای می‌شود.

در ادامه طهماسب صلح جو، دیگر منتقد سینما در خصوص فیلم " گناهکاران" گفت: " گناهکاران" فیلم متفاوتی است هر چند که بخشی از فیلم را حذف  کرده اند  اما در طول تاریخ سینمای ایران اتفاق متفاوتی است.

وی ادامه داد:با فیلمی روبرو هستیم که دنبال کشف حقیقت است که حقیقت در  لابه لای دروغ گم شده و مامور پلیس در پی کشف حقیقت است.

صلح جو تصریح کرد: فیلم با فضاهای تعلیق همراه است و ارز محتوایی که در  این فیلم وجود دارد آن چه که تماشاگر در  چنین فیلم هایی همراهی  می کند میل به کشف حقیقت است.

وی با اشاره به الگو برداری فرامرز قریبیان عنوان کرد:  در فیلم به طور معمول پیام ها واضح در اختیار مخاطب قرار می گیرد و مخاطب هیچ زحمتی برای کشف جزئیات  نمی کند و در این  فیلم نکاتی در لایه های ظریف آن وجود دارد. صلح جو اظهار داشت: فرامرز قریبیان با الگو برادر از سینمای کلاسیک تحت تاثیر فیلم های  مورد  علاقه ی نوجوانی خود قرار گرفته است.وی تصریح کرد: شخصیت پلیس روان گر جذاب است و به  نوعی نا به هنجار که با معیار خود خواهان برقراری عدالت است و با وجود کشمکش های فراوانی با " تدین" اما در نیت او را  تایید می کند.

 صلح جو بیان کرد: ویژگی های  دراماتیک دستمایه فیلم‌های پلیس شده و عنصر گره افکنی و گره گشایی وجود دارد اما به دلیل ازدیاد گره افکنی در فیلم در چند دقیقه پایانی سعی به بازگشایی می شود که این گونه روایت به لطمه زدن به حس تعلیق فیلم تماشاگر را گیج می کند.وی در خصوص تعریف سینمای حرفه‌ای  تصریح کرد: سینمای حرفه ای یعنی فیلمی با هدف اکران و بازگشت سرمایه ساخته شود با اینکه در مقایسه با هالیوود سینمای حرفه‌ای نداریم اما این گونه سخن از  نبود سینمای حرفه‌ای ملالغه است. این منتقد در پایان صحبت‌هایش خاطر نشان کرد:دو پلیس از دو نسل گذشته  و امروز با  معیارهای خود با واقعیت روبه رو می‌شوند که ما در فیلم تفاوت ها را می بینیم.